تناسبات نمای جان از خانهی بروجردیها و خانهی طباطباییهای کاشان الهام گرفته است — بناهایی ماندگار که داستانهایی عاشقانه در دل خود دارند.
معماری داخلی جان برداشتی شخصی از طراح بر اساس فلسفهی عشق مولاناست و بر سه محور بنا شده. فضای عمومی ساختمان، ذهن عاشق است (محور Y). سالنهای اصلی پذیرایی، جایگاه حضور معشوق در آن ذهناند (محور X). و نور، نماد نهایی عشق، ذهن عاشق را غرق در روشنایی میکند (محور Z).
طاق اصلی که در آکس مرکزی ساختمان قرار گرفته، همچون محراب عاشق است. این طاق از جنس آینه است — جایگاهی برای معشوق در ذهن او. در سایر فضاها طاقها در دل یکدیگر نشستهاند تا در هر زاویهی دید یادآور معشوق باشند.
در فضاهای منتسب به جایگاه معشوق، فرمهای دو نیمطاق شکلی از آغوش را به تصویر میکشند؛ گویی کسانی که در آن فضا حضور دارند، در آغوش عاشقانهی جان جای گرفتهاند.
اشعاری از مولانا با خط کوفی بنایی بر دیوارههای ساختمان کیوریت شدهاند تا همچون راوی این داستان عاشقانه، معنا و حس جاری در فضا را بیان کنند.
سمت راست ساختمان فضاهای انتظار و بخشهای زنانه است (یین) — بازتابی از سکون، پذیرش و عمق احساسات. سمت چپ به فضاهای مدیریتی، خدماتی و بخشهای مردانه اختصاص دارد (یانگ) — بیانگر حرکت، نظم و ساختار.
زمینی که جان بر آن بنا شده، در گذشته باغ توت بود؛ جایی که هر سال شیرهی شیرین توتهای رسیده در دل خاک نفوذ میکرد. این زمین خاطرهی آن شیرینی را نگه داشته است. جان همچون گیاهی سپید از دل این زمین سیاه سر برآورده — از تاریکی به روشنایی، از خاک به جان.
کوچکترین جزء هستی یک نقطه است، که در مقیاس ذرهبینی یک پیکسل و یک مربع دیده میشود. شمسه چلیپا در معماری جان لحظهای را به تصویر میکشد که یک پیکسل عزم آن دارد تا به صفحهای وسیع تبدیل شود — استعارهای از عاشق، که میل به فراتر رفتن از خود و پیوند با حقیقتی بزرگتر دارد.
طاقهای تودرتو، آتریوم و پلکانها — همانطور که اجرا شدند.
بوردهایی که معمار برای توضیح ایدهی بنا کشیده است.
نماهای چهارگانه و برشهای اصلی ساختمان.
برای فضاهای رستورانی میز رزرو کنید، و برای تالار پذیرایی جانان درخواست برگزاری مراسم بدهید.
